صدای پای آب
اینجا با چشمانت صدای پای آب را بشنو
آمدم غر بزنم دیدم هرچی میخواهم بگویم را قبلا گفتهام! آفتاب باشد دنبال سایه میگردیم نباشد، لعنت میفرستیم ابرها را به دل نگیری آسمان آدمی بهانه گیر است بر مراد هم باشی پیله می کنند به رنگت که آبی چرا؟ آب را در بطری ها خلاصه کردیم! هوا را در کپسول های اکسیژن، جنگل را در چند گلدان خانه، و دریا هم که در وهمِ آکواریوم جا شد! ما زیبایی را نشستیم روی مبل تا از تلوزیون تماشا کنیم. و حالا... نگران همه چیزهای اندکمانیم که در حال اتمام است! #یاور_مهدی_پور یک بار است زندگانی...یک بار... زندگانی یک بار است... رفتن فعلِ خوبی نیست چه برایِ تو که با ساکِ دستی ات در ایستگاه راه آهن "ایستاده" ای چه برای گنجشکی که رویِ شاخه ی درخت "نشسته" و چیزی از ادبیات نمی فهمد... شعر و شاعری را بی خیال از پشتِ پنجرهی پردهپوش، صدای قدمهای بهار میاید. تا با اسکناس نوی متبرکش چشم به راه دیدنت در روز اول سال باشد نه صدای ترقههای جا مانده از شبِ چهارشنبهسوری که کودکانِ بازیگوش،خرجِ ساعتِ تحویلِ سالش میکنند. جوانه زدنِ دوباره را یاد بگیری باید خودت شوی. و گول روباه هاي چرب زباني را نخوري که -مثل من- به بال هايت حسادت مي کنند... خواب از چشم ديگران بگيرم، ما هميشه يا جاي درست بوديم در زمان غلط يا جاي غلط بوديم در زمان درست و هميشه همينگونه همديگر را از دست داده ايم
دیگر نمیشود غر هم بزنیم!
عجالتا سکوت اختیار کرده و دعوتتان میکنم
به خواندن چند خطی از نادر جانِ ابراهیمی:
"عزیز من!
زندگی بدون روزهای بد نمیشود!
بدون روزهای اشک و درد و خشم و غم.
اما روزهای بد، همچون برگهای پاییزی،
باور کن که شتابان فرو میریزند...
و در زیر پاهای تو، اگر بخواهی، استخوان میشکنند!
و درخت استوار و مقاوم برجای میماند.
عزیز من!
برگهای پاییزی بیشک در تداوم بخشیدن به مفهوم درخت،
و مفهوم بخشیدن به تداوم درخت،
سهمی از یاد نرفتنی دارند..."
همان یک بار که نسیم صبح را به سینه فرو می دهیم،
همان یک بار که عطش خود را با قدحی آب خنک فرو می نشانیم،
همان یک بار که سوار بر اسب در دشت تاخت می کنیم،
یک بار...یک بار و نه بیشتر...
بعد از آن دیگر تمام عمر را ما دنبال همان چیزها می دویم،
بعد از آن دیگر تمام مدت را به دنبال همان طعم اولینِ زندگانی هستیم
در پی لذت اول
سیب را به دندان می کشیم تا طعم بار اول را در آن بیابیم،
آب را سر می کشیم تا لذت رفع عطش بار اول را پیدا کنیم
در آب غوطه می زنیم تا به شوق بار اول برسیم
و نسیم را می بلعیم تا نشانی از آن اولین نسیم بیابیم
#محمود_دولت_آبادی
#کامل_غلامی
این بار که به دنیا آمدم...
گره ی روسری ات می شوم
من هی...
و به هر بهانه ای
خودم را وا می کنم از سرت
و تو محکمتر از قبل...
گره ام میزنی پیش خودت...
گرگي بودم براي خودم...زوزه کش ستيغ صخره و
مالک نترس دشت هاي زمستاني
مغرور و مست
از خون گرم گوسفنداني
که برده ي صداي ني شده بودند.
گرگي بودم براي خودم.
دريده و بالان ديده
بي قرار شبيخون
به هر گله
که بع بع گوي گام هاي شبان باشد.
گرگي بودم براي خودم
عيار آزادي
که برق دندان هايش
خواب از چشم تک تکتان مي گرفت!
چرخ روزگار اما
دلقک دست آموزم کرد.
حالا تنها
سگي در آينه دم مي جنبابند
که تنگناي قلاده اش
مجال زوزه هاي گرگانه
به او نمي دهد.
نوازندگانِ تنگدستِ دورهگرد با سورنایشان ملودیِ از یادنرفتنیِ نوروز را مینوازند
و گنجشکانِ لالمانی گرفته در زمستان، با جیک جیکِ جنجالیشان نو شدن سال را جار میزنند
و تو در بنبستِ هزار سوالِ بیجواب در کنار هفتسینِ بیسکهات...
حتی اگر میلی به پس زدنِ پردهها و تماشای شعفِ ناشیانهی شهر نداشته باشی
حتی وقتی مادربزرگ هم دیگر زنده نباشد
و حاجیفیروزهای گرسنه به جای خنداندن، اشک را به چشمانت بیاورد...
باز هم باید تقویمِ سالِ کهنه شده را با لبخند ببندی و نگویی دلِ خندانی در پسِ لبخندت نداری
موظفی با لبخند ببندی و در سطل زبالهاش بیاندازی به جای رصدِ صدبارهی روزهای عذابش،
لبخندِ توست که سال را تحویل میکند
باید ببالی و برگ بیاوری و از چنارهای سر بُریده خیابانهای شَهرت
بهار بهترین زمان بخشش است.
تو چناری و با کاجهای توسری خوردهی پارکی فرق داری.
برگ آوردن و سایهگاه شدن همچنان وظیفهی توست!
بهار را بهانهی انجام این وظیفه کن!
به تو حسادت مي کنم! کلاغ قارقارگوي چهار صبح! سحرخيز پر قيل و قال...
بيدار مي شوي که سايه ات را به فتح بام خانه ها ببري، گردوي نورسيده بدزدي،
سر به سر گنجشک ها بگذاري
مي خواستم مثل تو در انتهاي هيچ قصه اي به خانه نرسم.
مي خواستم مالک مرموز آسمان باشم،باد را زير بال هايم حس کنم
و در سپيده ي صبح
با قارقار سرخوشانه ام...
| Design By : ParsSkin.Com |
به نام دادار مهرداد
*******************
همین که گاهی ، اشتباهی ، نگاهی به اینجا میکنی...
و اگر دوست مرا یاد کند...
به صفای قدمش دیده ی خود فرش کنم...
*******************
*******************
همه خوش دلند که مطرب
بزند به تار چنگي
من از آن خوشم که چنگی
بزنم به تار مویی
همه موسم تفرج
به چمن روند و صحرا
تو قدم به چشم من نِه
بنشین کنار جویی...
*******************
